Niedoczynność tarczycy u psa.




*** Niedoczynność tarczycy u psa: objawy, dieta i leczenie choroby***

Niedoczynność tarczycy coraz częściej rozpoznawana jest u psów, natomiast u kotów występuje niezwykle rzadko. W wyniku niedostatecznego wytwarzania hormonów dochodzi do zmniejszenia tempa metabolizmu.

Zazwyczaj obserwujemy wówczas:
ospałość,
spowolnienie,
otyłość,
wyłysienia.

Na szczęście objawy chorobowe można zatrzymać, a nawet cofnąć poprzez suplementację hormonów tarczycowych.

Niedoczynność tarczycy najczyściej dotyka rasy:

labrador retriever,
bokser,
golden retriever,
beagle,
sznaucer miniaturowy,
dog niemiecki.

Niedoczynność tarczycy u psów przyczyny:

Rodzaje niewydolności tarczycy u psów opracowano na podstawie umiejscowienia zaburzenia.

Najczęściej obserwuje się:

postać pierwotną,
postać wtórną,
rzadziej postać trzeciorzędową,
niedoczynność tarczycy na tle innych zaburzeń.

U kotów niedoczynność tarczycy jest najczęściej skutkiem:

usunięcia obu płatów tarczycy,
leczenia radiojodem,
przedawkowania leków hamujących tarczycę.
Bardzo rzadko występuje postać pierwotna, spowodowana zaburzeniem rozwoju gruczołu lub zaburzeniem wbudowywania jodu.

Objawy niedoczynności tarczycy u psów są charakterystyczne dla zmniejszonego metabolizmu i pojawiają się w średnim wieku, czyli około 4-6 lat.

Występuje tu między innymi:

ospałość,
otyłość,
nietolerancja na zimno – ciągłe „trzęsienie się”,
zaburzenie zachowania,
u kotów bardzo często występuje brak apetytu oraz łaknienia.
Najbardziej charakterystyczne są objawy dermatologiczne, ponieważ pies/kot posiada symetryczne wyłysienia na tułowiu.

Braki w okrywie włosowej pojawiają się też na końcówkach ogona – tak zwany szczurzy ogon (pies), na uszach, bocznych częściach szyi, brzuchu (kot).

Zaobserwować można również:

przebarwienia skóry,
łojotok,
suchy lub późno odrastający włos.

Specyficzne są również zmiany w narządzie wzroku:
opadnięcie powieki,
zapalenie naczyniówki,
owrzodzenie rogówki,
odkładanie się lipidów w rogówce.

Dodatkowo obecne są objawy układowe dotyczące układu krążenia, takie jak: spowolnione bicie serca,
niemiarowe uderzenia serca.

Ze strony układu rozrodczego obserwuje się:
niepłodność,
spadek popędu płciowego,
brak rui,
zanik jąder.

U większych psów występują:
niedowłady (neuropatia tarczycowa),
porażenie krtani,
porażenie nerwu twarzowego (są pozbawione mimiki),
zaburzenie oddawania moczu.

Bardzo rzadko schorzenie to występuje u szczeniąt lub kociąt. Jeśli już jednak wystąpi, taki stan określa się jako kretynizm.

Szczenięta/kocięta takie mają nieproporcjonalną budowę ciała, szeroką dużą głowę, krótkie kończyny, kwadratowy tułów.

W celu rozpoznania chorej tarczycy u psa wykonuje się oznaczenie poziomu hormonów tarczycowych.

Dodatkowo można wykonać badanie morfologiczne oraz biochemiczne krwi, które wraz z objawami klinicznymi da nam pełny obraz stanu klinicznego zwierzęcia.

W przypadku niewydolności gruczołu występuje spadek poziomu hormonów tarczycowych.

Pamiętaj, że nigdy nie należy oceniać funkcjonowania gruczołu tarczowego na podstawie oznaczenia jednego poziomu hormonu lub samego badania podstawowego krwi.

Rokowanie psów z niedoczynnością tarczycy zależy od przyczyny, ale zazwyczaj jest ono dobre.

Okres przeżycia psa/kota odpowiednio leczonych jest taki jak w populacji zdrowej.

Leczenie opiera się na doustnym podawaniu tabletek zawierających lewotyroksynę w dawkach 10-20µg/kg 2 razy dziennie.

Lewotyroksyna jest lekiem z wyboru, który powinien przywrócić prawidłowe wartości hormonów.

Można również stosować trójjodotyroninę w dawce 6-8µg/kg 3 razy dziennie oraz suplementować jod.

Leczenie hormonami należy kontynuować przez przynajmniej 6-8 tygodni przed ostateczną oceną skuteczności, lecz poprawę stanu klinicznego widać już w pierwszym tygodniu leczenia.

Kontrola reakcji klinicznej, polega na określeniu poziomu hormonów tarczycowych 4-8 tygodni po rozpoczęciu leczenia.
Ważne jest to, aby badanie przeprowadzić 4-6h po podaniu lewotyroksyny.

Takie badanie pozwoli lekarzowi weterynarii określić, czy dawka podawanego hormonu jest wystarczająca.

Należy pamiętać, że są różne przyczyny wystąpienia niewydolności gruczołu, dlatego nie wolno kierować się tylko wiekiem zwierzęcia przy podejrzeniu tej jednostki chorobowej.

Obraz kliniczny z samego początku może nie być charakterystyczny, lecz przy wykonaniu niezbędnych badań szybko można postawić diagnozę i zastosować leczenie.

Przy stosowaniu się do zaleceń lekarza, stan kliniczny zwierzęcia utrzymuje się na bardzo dobrym poziomie, objawy kliniczne ustępują bardzo szybko, a komfort życia naszego pupila jest zadowalający.

Lek. wet. Jarosław Sałek

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *